Blog

Brief voor Ralph, helemaal uit New York

Beste Ralph,   Het is hier geweldig jongen! Mooi weer, gezellige mensen om me heen en New York is echt een geweldig leuke stad. Heel anders dan Bussum, er rijden hier veel meer auto’s, hele grote ook, en de flatgebouwen zijn niet zoals op de Ceintuurbaan, maar veel hoger. Ik denk wel tien of twintig keer zo hoog.   Gisteren heb ik een stukje gefietst samen met Bart, die ook voor kinderen en oudere mensen met diabetes fietst. We zagen…

Read More

Mag ik vijf euro?

Wist je dat er meer dan 1 miljoen Nederlanders zijn met diabetes? Dat kinderen met diabetes 2000 keer per jaar in hun vingers moeten prikken? Dat jaarlijks 52.700 Nederlanders horen dat ze diabetes hebben? Dat diabetes is een sluipmoordenaar is? Dat er net zoveel mensen aan diabetes overlijden als aan borstkanker? Namelijk: 3000 per jaar? Dat mensen met diabetes leven met de dreiging van blindheid en uitval van hart en nieren?   Ik ga naar New York om te fietsen…

Read More

Ik geef alles voor Ralph. Hoeveel geeft u?

Toen ik laatst een stukje op facebook postte over mijn buurjongetje Ralph, die diabetes heeft en voor wie ik ga fietsen, belde zijn moeder bij me aan. De tranen stonden in haar ogen. ‘Ik wil je even vasthouden’, zei ze en zo geschiedde. Ze was geraakt door de aandacht die ik aan haar zoon schonk. Voor hem fiets ik volgende maand in New York de Gran Fondo, een zware tocht van 160 kilometer dwars door de Amerikaanse wereldstad en door…

Read More

Kent u die van die hardloper die naar Berlijn ging?

Ik zou de halve marathon gaan lopen in Berlijn. Zou. Want ik heb mijn kaartje verkocht. Via Marktplaats. Was trouwens een fluitje van een cent. Er bleek iemand een kaartje te zoeken, ik belde met hem en binnen een minuut waren we rond. Er hoefde niet eens wat van de prijs af. Toch mooi 95 euro. En toen we eenmaal rond waren, hinkte ik op twee gedachten. Ik was opgelucht en dacht wat ik allemaal voor leuks kon doen in…

Read More

Get on your bike!

Soms word ik uitgenodigd om mijn verhaal te houden in het kader van vitaliteit op de werkvloer. Want er zijn nogal wat bedrijven die mensen in dienst hebben zoals ik wás: rokers, drinkers, vreters, ofwel mannen en vrouwen die in hun vrije tijd het liefst drank in de ene en de afstandsbediening in de andere hand hebben. DWDD en The Voice of Holland houdt ze ver weg van de hardloopschoenen of racefiets en de volgende dag zitten ze zuchtend en…

Read More

Dag Steven Craenmehr

Ik lig met griep op bed. Naast me staat de radio aan. Het gaat op het nieuws over ‘dat ongeluk’ bij het SXSW-festival in Austin, waarbij twee mensen zijn omgekomen. Er is een Nederlander bij, zegt de correspondent. Weten ze wie het is? Ja, ze weten wie het is. Het is een 35-jarige Amsterdammer… “Steven Craenmehr”. Mijn hart slaat op hol. In een fractie hoop je toch dat er meer Steven Craenmehrs zijn. Dan de duiding. “Volgens zijn werkgever Massive…

Read More

Weg met de schrijfcursus!

Ik stond onder de douche toen ik het wist: het einde van mijn eerste boek. Ik was net bezig met het wassen van mijn haar toen de onverwachte wending zich via het luchtrooster naar binnen wurmde. Het zou wel heel voorspelbaar geweest zijn als mijn debuut zou eindigen op de Stelvio, de berg van 2800 meter hoogte die ik met de racefiets bedwong, nadat ik een half jaar keihard had getraind om zover te komen. Ik heb dit geleerd van Stephen…

Read More

Ga toch lopen?

“Is je fiets gejat?” “Ben je gek geworden?” “Ga toch fietsen!” Zomaar wat reacties. Op 3 september besloot ik weer te gaan lopen. Hardlopen. Vorig jaar rond deze tijd deed ik dat ook, maar op 14 oktober ging het mis. Een overbelaste achillespees en zweepslag in mijn kuit. Schoenen aan de wilgen gehangen, 6.000 kilometer gefietst, door de Dolomieten, over de Mont Ventoux, de Ardennen aangedaan natuurlijk en ook de rondjes in de Gooi –en Vechtstreek weer gemaakt. En nu…

Read More

10.000 km door 1 boek

”Juni 2011. Voor het eerst Ga toch fietsen! gelezen. Het verhaal was heel herkenbaar. Tegelijkertijd, en dat is het bijzondere, geeft dit boek zoveel inspiratie. Toen ik het uit had dacht ik: dit wil ik ook! Ik ga fietsen! Later heb ik nog vaak stukjes teruggelezen. Het recept bleek ook voor mij te werken. Nu, twee jaar later, wijst de weegschaal 15 kilo minder aan dan in 2011. En er staat er inmiddels 10.000 km op de teller van mijn…

Read More

Hoe mijn zoon Ga toch fietsen! signeerde…

Op 23 mei 2011 werd ik gebeld door Anne Hoogeveen, van mijn uitgever Nieuw Amsterdam. Of ik wilde signeren in Hoofddorp of Beverwijk. Ik schoot in de lach. ‘Signeren? Ik? Ik ben toch Harry Mulisch niet?’ Anne lachte niet. Ze was bloedserieus. ‘Er is een boekhandel in Beverwijk en in Hoofddorp die jou aanstaande zaterdag willen hebben.’ Het moest allemaal niet gekker worden. Zij willen mij ‘hebben’? En dat signeren…. hoe doe je dat? Een koude handtekening? Of iets als:…

Read More