Vorig jaar, op mijn 46ste, haalde ik mijn A-diploma. Ik was als kind nogal bang voor die haak in mijn nek, de geur van chloor en de strenge badmutsen aan de rand van het bad die alleen maar konden gillen. Ik kreeg er trauma’s van, was zo bang voor die woensdagochtend in het sportfondsenbad dat ik met kramp in mijn maag opstond. Mijn moeder kon het niet meer aanzien en haalde me van schoolzwemmen af. En daarna heb ik nooit meer een les gevolgd.

zwem1

Mijn zoon van negen blijkt niet ver van de boom te zijn gevallen want ook hij bakte er niets van in het lauwe water. Bang was ‘ie niet, maar hij kon er gewoon niks van. Lette totaal niet op en na vier jaar (!) zwemles was ik het zat. Ik arrangeerde een vader-zoon gesprek op zijn kamer, keek hem recht in de ogen aan en zei dat ik ook mijn A-diploma niet had. “Echt!?”, zei hij. Ja echt. Maar, zo beloofde ik hem, als hij het diploma zou halen, zou ik er ook voor gaan. Zijn ogen werden zo groot als zwembandjes. Drie weken later mocht ie afzwemmen. En op die bewuste zaterdag 28 januari doken we samen, tussen nog 27 kuikens van gemiddeld 6,5 jaar en onder toeziend oog van ongeveer 200 opa’s en oma’s door het gevreesde gat en kregen even later ons diploma uitgereikt.

 

Nu kun je A hebben, dan nog ben je geen zwemmer. Niets aan de hand zult u zeggen, waarom zou je een echte zwemmer moeten zijn? Omdat uit te leggen wil ik u graag even voorstellen aan mevrouw Linda Metzemaekers. Ik ben haar ruim een jaar geleden tegen het lijf gelopen op twitter. Leuk hoe die dingen gaan. We spraken snel af om samen te fietsen. We hebben een fantastische klik. Nee, we zijn niet verliefd, tenminste, zij zegt van niet, maar we zijn vooral elkaars inspiratiebron. Als ik aan het hardlopen sla, neem ik dat op met de Strava-app en mail het haar. Ik loop altijd iets langer en iets sneller dan mij lief is om indruk op haar te maken. Nee, noem me geen zielig haantje, zij is precies zo. Laatst won ze haar eerste 1/16 triatlon. Ze werd vlak voor de meet bijna ingehaald maar perste er een eindsprint uit, want: “Ik moest natuurlijk tegen jou kunnen zeggen dat ik eerste was geworden!” Twee weken terug beklom ik de Mont Ventoux. Bij de derde keer had ik zo’n pijn in m’n zij dat ik overwoog op te geven. Maar ja, u raadt het al…

Laatst kwam ze weer om de hoek kijken, mijn sportmuze. “Ga je mee in augustus een triatlon doen?” Ik denk dan meteen: nee. En twee tellen later: nou…? “Maar ik kan helemaal niet zwemmen!” zei ik. Linda heeft het niet zo op ‘kan niet’ en ‘wil niet’. “Dan neem je toch les?”

En nu heb ik les. Privé. Van Alexandra. Borstcrawl. Vorige week de eerste. Wat een gehijg, geproest, water in de neus, water in de mond, kramp in de kuiten! Maar Alexandra vond het helemaal nog niet slecht gaan. Dat heb ik ook aan Linda gemaild. Dat Alexandra dat gezegd had. Trots als een kind van 7. Op naar mijn eerste triatlon. Een 1/8ste hè? Ik ga echt geen hele triatlon doen. Nooit van m’n leven. Totdat Linda het vraagt…zwem2