Maxsigneert2

Ik stond onder de douche toen ik het wist: het einde van mijn eerste boek. Ik was net bezig met het wassen van mijn haar toen de onverwachte wending zich via het luchtrooster naar binnen wurmde. Het zou wel heel voorspelbaar geweest zijn als mijn debuut zou eindigen op de Stelvio, de berg van 2800 meter hoogte die ik met de racefiets bedwong, nadat ik een half jaar keihard had getraind om zover te komen. Ik heb dit geleerd van Stephen King. Hij schreef het boek Over Leven Over Schrijven en hij wil dat je je laat leiden als schrijver. Ineens bedenk je iets heel anders dan je van plan was, sta daarvoor open, laat het toe, durf zonder TomTom te tikken.

Bevruchting

Laatst zag ik een facebookbericht. Een schrijfster in spé zei: ik weet eindelijk hoe mijn verhaal gaat aflopen, ik kan beginnen met schrijven. Dat vind ik hetzelfde als dat je zegt: ik weet wat ik mijn kind ga geven als ie 16 is dus kom maar op met die bevruchting! Ik ben nu bezig met mijn derde boek. Het eerste ging over mijn metamorfose van dikke luie veertiger tot fitte sporter, het tweede over mijn fietstocht van Italië naar Nederland en nu werk ik aan een fictieve, tragi-komische roman. Ik heb een begin, verder weet ik echt niet waar de reis naartoe gaat. Voor mij is schrijven dan ook een kwestie van niet denken, maar doen.Tikken, kijken welke muze er wanneer op bezoek komt met welke wending en dan laat ik me aan de hand nemen in het verhaal.

In de fik

Veel mensen willen boeken schrijven. En wat doen ze dan? Dan gaan ze schrijfcursussen volgen. De Vlaamse schrijver Thomas Blondeau, vorig jaar overleden, zei: ‘Er is maar één schrijftip, en dat is gewoon gaan zitten en zorgen dat er iets op papier komt. Dat is echt het enige. Al die schrijfscholen mogen morgen de fik in gaan.’ Ik ben het zo ontzettend met hem eens. Je kunt niet leren van de duikplank te springen, elke advies en elke tip hierover is verloren tijd en energie. Het zijn allemaal omtrekkende bewegingen. Om maar niet aan het echte werk te hoeven beginnen. Al moet ik bekennen dat ik van Stepghen King toch wel wat geleerd heb. Zoals: 1000 woorden per dag, elke dag.

Goed, ik ga weer verder met schrijven. Waarover? Geen flauw idee. Dat merk ik zo wel.