Recensies

Patiëntervaringsverhalen.nl

Thomas Braun: ‘Ga toch fietsen!’ De metamorfose van een dikke veertiger Uitgeverij
Nieuw Amsterdam, Amsterdam 2011. ISBN 9789046809778 ( Gewichtsproblemen/
Geestelijke gezondheid/AG/1) Zie ook www.nieuwamsterdam.nl en
www.thomasbraun.nl

Soort boek/Ziekte/Stijl: Ervaringsverhaal van journalist Thomas Braun over de
problemen die hij als veertiger kreeg met zijn gewicht als gevolg van een
onverschillige levenshouding, teveel roken en drinken. Geen echt patiënt
ervaringsverhaal, maar erg informatief over het ontstaan van gewichtsproblemen bij
mannen, angsten en levensstijlen die gewichtsproblemen bevorderen.

Over de schrijver: Thomas Braun is geboren in 1966, getrouwd met Anne en vader
van Max en Micky. Hij is journalist en werkte als redacteur/ verslaggever voor diverse
publiekstijdschriften. Ook schreef hij columns voor dagbladen en magazines. Hij
werkt momenteel als redacteur bij een uitgeverij aan de rand van Amsterdam.
Ga toch fietsen is zijn eerste boek.

Korte beschrijving: Journalist Thomas Braun beschrijft hoe hij zich net als vele
van zijn leeftijdgenoten terugtrekt in het schuurtje om biertjes te drinken. Daarnaast
rookt hij veel, eet vet en heeft een onverschillige levenshouding ontwikkeld. Hij is niet
echt bereikbaar voor vrouw en zoon. Zijn vrouw bekent later overwogen te hebben
om van hem te scheiden.
Thomas Braun besluit er wat aan te doen. Hij wil met een groep mannen de
hoogste en steilste bergen van Europa beklimmen. Daarvoor gaat hij in training, hij
stopt met roken, drinkt slechts af en toe een glaasje wijn en eet verantwoord. Hij
neemt een abonnement op het fitnesscentrum en gaat na verloop van tijd samen met
zijn coach op de racefiets. Thomas Braun schrijft humoristisch en met zelfspot over
zijn overgewicht, verslavingen, angsten, relatieproblemen en de poging om daar mee
af te rekenen. Hij licht toe hoe hij door hard te gaan fietsen zijn leven weer inhoud
heeft gegeven, zijn levenshouding veranderd is. Niet alleen weet hij de bergen te
beklimmen, ook worden Anne en hij na zeven miskramen nog een keer ouder : Micky
wordt geboren.

Wat viel op: Hoe Thomas besluit van de ‘schuurcultuur’ af te zien. Een stap
waardoor hij niet alleen van zijn overgewicht afkomt, maar ook zijn huwelijk redt en
zijn leven meer inhoud geeft. Ongetwijfeld zijn er meer mannen die zijn levensstijl
herkennen en zo overgewicht creëren.

Citaten:Pag.9: ‘Niet zo lang geleden zag ik de film All Stars op tv. Peter Paul Muller,
Kasper van Kooten, Thomas Acda. Frisse dertigers, losjes in het overhemd bungelend
als een parasol in een te grote voet. En nu? Veertig, vet en vadsig. Sloom. Zullen ze
ook een tuinhuisje hebben? Drinken zij ook in twee uur een krat leeg? Ook rokers?
Vast. Paffers is in dit kader misschien een beter woord. Puffende paffers van dik
veertig. Geen land mee te bezeilen. Mensen zoals ik.’

Pag. 37: 93,4. Even eraf. Opnieuw erop. 93,6.Wat? Nog zwaarder? Nog één keer dan:
93,6.

Ik schrik van de ijskoude mededeling van de weegschaal. Alsof je vriendin zegt: ik
maak het uit. (…) Hoe kan een vent van 187 pond in vredesnaam op de racefiets van
amper 10 kilo de bergen over klimmen?

Dat moet dus anders. (…) Die moet niet tijdens een Champions League-wedstrijd
twee pakken bastognekoeken tussen zijn vullingen proppen. Die moet niet dagelijks,
bij wijze van ontbijt, een pak hagelslag aan zijn mond zetten. Die moet niet de
chocolade-euro’s van zijn zoon opvreten.(…)’

Pag. 118: ‘Saai.Wat mij nou saai lijkt, bedenk ik als ik het telefoongesprek met mijn
voormalige drinkebroer Nardus heb beëindigd , is een leven zonder angsten. Gek
toch. Ik zou er een moord voor doen om niet meer bang te zijn tijdens eenzame routes
op de fiets, maar als ik helemaal niet meer bang ben, kan ik dan nog wel presteren?
(…) Maar godallemachtig, wat is het moeilijk om de angst in de ogen te kijken. Ik ben
er inmiddels voor in therapie.’

Pag.187: ‘Ýou did it,’ zegt-ie zachtjes.
Ik pak mijn telefoon. Hebben we hier bereik, hier in Utopia, op 2800 meter hoogte?
‘Met Anne.’
Ik moet spontaan janken. Eerst kleine hikjes, dan barst ik uit.
‘Tom, ben jij dat? Tom? Tommie?’
Al snotterend krijg ik er met moeite een ‘ja’ uit.
(…)
Ík sta…ik sta…ik sta op de Stelvio!’’

Bron: http://patientervaringsverhalen.nl/images/abook_file/thomasbraun.pdf

© NUsport/Hendrik Meijnders

‘(…) De schrijver neemt zichzelf vooral niet te
serieus, waarmee weer eens wordt bewezen dat zelfspot een even zeldzaam als fijn
goed is. (…) Uiteindelijk bereikt Braun op beide bergen de top. Zoals dat hoort in
‘feel good books’. Maar dat is het belangrijkste niet. Of zoals Braun het zelf schrijft:
“Fietsen heeft van mij een beter mens gemaakt.” De transformatie ‘van-tot’ is een
vrolijk proces om te volgen. Uitstekend opgeschreven, met hier en daar een
overbodige zijstap (Springsteen op Pinkpop) en af en toe iets té belerend (in
telefoongesprek met voormalig drinkebroer).’

Nees de Bondt

‘Op aanraden van een collega, een stevige veertiger die net weer was
gaan fietsen en al wat kilootjes kwijt is ben ik het boek gaan lezen, zeer herkenbaar
vertelde hij me. Ik lees nooit, kijk veel plaatjes lekker makkelijk, maar ik ging toch op
vakantie en nam het boek mee. Nooit geweten dat een boek zo snel uit kon zijn, wat
zeg ik, het was een spiegel waarin zoveel herkenning zat, vooral dat bier. (…)
Inmiddels een aantal toertochten ingeschreven en het plan zeker in 2012 de Alphe
d’Huez te doen en als de kans er even in zit zou de Tour voor Life wel een droom zijn.
En het boek Thomas is een film waard !’

Wielertaal.nl

Journalist Thomas Braun is net als zoveel generatiegenoten ten prooi gevallen aan een leven vol sigaretten, bier, vet vlees en de afstandsbediening. Hij besluit van de ene op de andere dag dat het maar eens over moet zijn met zijn onverschillige levenshouding. Hij stopt met roken, drinkt nog slechts af en toe een glaasje wijn, eet verantwoord en zit wekelijks zo’n twaalf uur op een racefiets. Het doel: de hoogste en steilste bergen van Europa beklimmen.

Zeer herkenbaar voor alle mannen

Ga toch fietsen! is een hilarisch relaas vol zelfspot over verslavingen, angsten, relatieproblemen en hoe hard fietsen een antwoord op alles lijkt te zijn. Een inspirerend boek voor hen die de veertig zijn gepasseerd en ook een uitweg zoeken in hun eigen, vastgelopen leven.

Man in midlife crisis. Leeft ongezond. Is zoekende. Het roer moet om. Het roer gaat om. Hij stopt met roken. Drinkt minder. Moet afvallen. Gaat fanatiek sporten. Stelt zich een doel. Komt verleidingen tegen. Het valt vaak niet mee, maar het lukt hem toch. Een beetje een zeikerig thema dus. Zo’n boek dat je na twee hoofdstukken weg legt. Of toch niet?

Nee. Ik  heb het juist niet weggelegd. Ik heb het van kaft tot kaft opgevreten. Ik heb een aantal keren hardop gelachen! En dat vind ik altijd weer knap als een schrijver het voor elkaar krijgt om de lezer spontaan aan het lachen krijgt. Om de één of andere reden had ik steeds de vertelstem en het beeld van acteur Frank Lammers in mijn hoofd.  Mocht het verhaal verfilmd worden, al is het een TV film, dan krijgt Lammers de rol van Braun, zou ik zo zeggen.

Het is een heel open boek. Je leeft mee en je krijgt sympathie voor Thomas Braun. Het is dus een meer dan geslaagde poging om een amusant, maar vooral inspirerend en meeslepend verhaal te schrijven. Ook de wielertechnische zaken en de beschrijving van de trainingen zijn boeiend voor ambitieuze en minder ambitieuze wielrenners. De belevenissen op de Gavia en Stelvio zijn heroïsch in het klein. Fijn leesvoer.

Tenslotte moet ik erkennen dat ik door het boek ook weer een duwtje heb gekregen om mijn leven te beteren – hoewel ik nooit met een krat bier en sigaren in de schuur heb gezeten – en ik weer wat wil afvallen, gezonder eten en vooral meer fietsen. Misschien moet ik ook maar weer eens een doel kiezen. En dan hopen dat ik net zoveel karakter kan opbrengen als Thomas Braun. Mooi verhaal!

Enig punt van kritiek betreft de cover. Die zou ik in de tweede druk – die er vast komt – toch wel laten veranderen. Want de voorkant van het boek oogt als een goedkoop cadeauboekje met moppen over mannen op leeftijd. En dat is het niet. Het is een aanrader.

Bron: http://www.wielertaal.nl/2012/03/13/ga-toch-fietsen-de-metamorfose-van-een-dikke-veertiger/

Gezondnu.nl

Elisa las voor ons dit boek. Ze wil graag het roer omgooien wat betreft haar levenstijl: “Ik ben dan ook heel nieuwsgierig hoe Thomas Braun dit ervaart en aanpakt. En of hij hiervan ook gelukkiger wordt?
Hopelijk is het een boek dat op een plesante manier de 40-ers dilemma’s beschrijft en mij kan stimuleren om die eerste stap te zetten; maar toch niet te popie-jopie geschreven is”.

Inhoud: Het boek gaat over journalist Thomas Braun, die voor zichzelf tot de conclusie komt dat het maar eens over moet zijn met zijn slechte levenshouding. Heel radicaal gooit hij het roer om: stoppen met roken, minder drinken en geen vette hap meer. In plaats daarvan besluit hij te gaan sporten en hij laat zich overhalen om een (onmogelijke) fietstocht te gaan fietsen, de Bormio Bike Challenge. In het boek beschrijft hij hoe hij dit doorstaat en hoe hij hierdoor verandert. Zelfs zijn relatie en gezin profiteren ervan, omdat hij een gezelliger en socialer mens wordt. En hij overwint zichzelf en levert een topprestatie in de bergen van de Dolomieten.

Begrijpelijk geschreven: Het boek leest makkelijk weg, ook voor iemand die geen wielren-fanaat is (zoals ik). In overzichtelijke ‘etappes’  beschrijft hij elke volgende stap in zijn project.

Interessant: Toch miste ik in de eerste helft van het boek bepaalde diepgang; het ging voornamelijk over hoe Thomas zichzelf ‘kastijdt’  met zijn trainingen, niet hoe hij zichzelf weet te motiveren en hoe hij geestelijk deze stappen kan maken. Terwijl dat dat net het moeilijkste is voor iemand die een ommezwaai wil maken.
De gedachte die het opriep: “Jaja, iedereen die wil veranderen gooit het roer 180 graden en legt meteen de lat veel en veel te hoog….hoeveel kunnen dat echt? Stel jezelf toch realistischere doelen.” Daarom was het nog weinig inspirerend voor mezelf.

Praktisch: In de tweede helft van het boek wordt het wel persoonlijker. Wat mij ook aanspreekt is dat hij niet de ge-eikte weg bewandelt, door de bekende Franse Alpen te willen beklimmen, iets wat het altijd goed in verhalen, maar de relatief onbekende Italiaanse Dolomieten. Dat kan ik wel waarderen. En het feit dat iemand blijkbaar gezelliger en socialer wordt, naarmate hij/zij lichamelijk gezonder wordt is wel een eye-opener. (waarschijnlijk hoort dat ook bij ‘een gezonde geest in een gezond lichaam’)

Waaraan heb ik het meeste gehad: Dus uiteindelijk geeft het boek mij wel de motivatie om te zoeken naar een manier waarop ik voor mezelf het roer ga omgooien. Ook al zal dat wel wat gematigder (lees realistischer) aangepakt worden.

Bron: http://www.gezondnu.nl/recensies/gezondheid/artikel/2041/ga-toch-fietsen